عنوان مقاله:

نویسندگان:

رضا رمضانی

ردپای اکولوژیکی انسان یکی از مولفه های جدی موثر در تعادل های اکوسیستمی و امکان بقای گونه های زیستی است. بخش چشمگیری از ردپای اکولوژیکی انسان به ساختمان ها اختصاص دارد. یکی از مصالح اصلی مصرفی در طرح های عمرانی، سیمان است که حداقل از دو مسیر در چرخه های کربن، آب و انرژی اثرگذار است و در میزان ردپای اکولوژیکی انسان نقش آفرینی می کند. طول عمر ساختمان ها یکی از مولفه های موثر در میزان ردپای کربن، آب و انرژی است. کیفیت سیمان با تغییر طول عمر ساختمان ها، ردپای اکولوژیکی صنعت ساختمان سازی را کاهش یا افزایش می‌دهد. اما خود صنعت سیمان هم به سبب مصرف سوخت های فسیلی و تولید گاز دی اکسید کربن در فرآیند تولید، یکی از صنایع دارای ردپای انرژی و ردپای کربن چشمگیر است و متناسب با نوع سیستم فیلتراسیون، می تواند ردپای آب قابل توجهی داشته باشد. با توجه به دو مسیر یاد شده، افزایش راندمان تولید سیمان در مقایسه با میزان مصرف انرژی و آب و همچنین افزایش کیفیت سیمان، می تواند ردپای اکولوژیکی این صنعت را کاهش داده و شدت تهدیدها را علیه برنامه های حفاظت از تنوع زیستی کم کند.

سیمان، تنوع زیستی، ردپا، کربن، انرژی، آب

برای لینک‌دهی به این مقاله از آدرس زیر استفاده نمایید:

برای ارجاع در منابع از عبارت زیر استفاده کنید:
رمضانی، رضا، 1402، کاهش ردپای اکولوژیکی صنعت سیمان و حفاظت از تنوع زیستی، اولین همایش ملی پارک های ملی و مناطق تحت حفاظت، https://cnf.hsu.ac.ir/fa/archive_index.php?c=nppa1&aid=70662